از این روزها

6 فروردین-26 march.

نگاهش کنید خب. اصلا قیافهی این روز جان میدهد برای اینکه درش خوشحال باشی.

چند ساعتی میشود که از مسافرت برگشتهام، با لیف و سنگ پای مورد علاقه ام حمام کردهام، یک سالادسزار پرجوجه به خورد ملت دادهام و الان با کلهای شبیه سبد روی تخت نشستهام و به این فکر میکنم که چرا انقدر اتاقم شلوغ است. انگار یک بمب درش انداخته باشند یا یک دزد همه چیز را شخم زدهباشد.

گفتم دزد.

در مسیر رفت، سرایدارمان زنگ زد و گفت که یادمان رفته قفل را ببندیم. ما به هم نگاه کردیم و توی دلمان خالی شد. چون قفل را بسته بودیم. مطمئن بودیم که قفل را بستهایم و خب این سرآغاز یک دلشوره ی مزمن بود در تمام طول سفر، که فکر کردم خب اول که اینطور شروع بشود دیگر وای به حال.... اما می توانم بدون اغراق بگویم که یکی از بهترین سفرهای تمام عمرم بود. از آن سفرها که همه چیز خود به خود جور می شود و تهش هم حسابی به آدم میچسبد...